بی خوابی

نگاهی به دو شاهکار از (اینگمار برگمان)

heatfilm — Sat, 12 Jul 2008 16:59:18 GMT

مهر هفتم the seventh seal

فیلمبردار: گونار فیشر

موسیقی: اریک نوردگرن. تدوین: لنارت والن

بازیگران: ماکس فون سیدو، گونار بیورنستراند،نیلس پوپ،بی بی آندرسون

1957، 96 دقیقه.

«مهره ای برای (هنرهفتم) »

مهر هفتم از معروف ترین آثار برگمان، داستان شوالیه ای است که پس از بازگشت از جنگ صلیبی، با مرگ به بازی شطرنج می نشیند و اعتبار برگمان را در دهه 1950 تضمین می کند. تصویرهای زیبا و پرکنتراست فیلم از سوئد سده های میانی و بازی عذاب آلود فن سیدو به شمایل های سینمای اگزیستانسیالیستی جدیدی تبدیل شدند که در دنیایی در اوج جنگ سرد بازتابی عمیق داشت. فیلم از مخاطبان دهه 50 می پرسید که انسان در زمانی که مرگی آخرالزمانی تهدیدی همیشگی است و سازوکارهای باور چنین می نماید که تنها نابودی، کوری و بندگی را به بار می آورند، بر اساس کدام چارچوب ها و ارزش های متافیزیکی می تواند زندگی کند. مهر هفتم مثل رم شهر بی دفاع (روبرتو روسلینی،1945) و راشومون (کوروساوا،1950)پیش از خودش،به لحاظ تاثیرش بر منتقدان و تماشاگران، نقطه عطفی در عرصه فیلم های خارجی (در آمریکا) شد و احتمالا اثر کانونی دوره بروبیای سینمای هنری بود که در آمریکا و انگلستان راه را برای موفقیت فلینی،آنتونیونی و موج نو باز کرد. غنای زیباشناختی و تماتیک مهر هفتم که تصویرهایش را بر حافظه فرهنگی سینمای دنیا حک کرده، همچنین تاثیر عظیمی بر شکل گیری انجمن های فیلم و سپس پژوهش های آکادمیک سینما در آمریکای شمالی داشت. همچنین فیلم اثری است که با ادراک تماشاگر سروکار دارد تا با احساس او؛ ادراکی که طی دهه ها پس از ساخته شدن فیلم، در کار تفسیر نمادهای (سنگین) آن است برای سامان دادن کتاب هایی درباره تاریخچه سینمای هنری م مباحث تئوری پیرامون نسبت انسان دوران مدرن با مذهب، تا ماندگاری در خاطره ها به عنوان اثری دوست داشتنی، و تاثیر فیلم بیشتر زاده تصاویر چشم اندازها است تا روایت.شطرنج شوالیه با مرگ در اروپای طاعون زده قرون وسطا، نمادی از کل کشمکش جاری در فیلم است و صحنه ای که در آن شوالیه مرگ را با کشیش اشتباه می گیرد و شگرد بازی اشرا به او اعتراف می کند، از کلیدی ترین صحنه های فیلم است.

پرسونا persona

فیلمبردار: سون نیکویست

موسیقی: لارس یوهان ورله

بازیگران: بی بی اندرسون، لیو اولمان، گوناربیورنستراند...

1966، 81 دقیقه.

«نوعی پزشکی بالینی روح»

پرسونا،نیز شاهکاری ازبرگمان واز پیچیده ترین فیلم های تاریخ سینماست پرسونا، در لایه رویی، بررسی برجسته روانشناسانه دو آدمی است که در مواجهه با آسیب پذیری ها و احساسات خود دچار مشکل هستند. کناره گیری هنرپیشه با سکوت او نشان داده می شود و پرستار به آرامی مغلوب این سکوت می شود؛ سکوتی که ظاهرا اشاره دارد به بیهودگی یک عدم ارتباط که همچنین هویت خود او را نیز مورد تهدید قرار داده است. این سکوت ظاهرا پرستار را به بیان اعترافات دردآوری وا می دارد و در عین حال خشونتی پنهان را ایجاد می کند. هنرپیشه در نظر پرستار گهگاه به عنوان محبوب و گهگاه به عنوان یک خون آشام ظاهر می شود و نقاب از شخصیت او بر می دارد و در عین حال نسبت به حضور لایه های متعددی از زوال و هراس در مغز انسان، آگاهی می دهد.بیشتر فیلم داخل و دوروبر خانه ای ساحلی در کرانه پرباد فارو شکل می گیرد. اما تجربه زنان از مکان و زمان،همراه با درک تماشاگر از این فرم ها و داستان فیلم، را وقفه های فزاینده ای دچار اختلال کرده است. حاصل کار یکی از دشوارترین، پردامنه ترین و خلاقانه ترین فیلم هایی است که تا کنون ساخته شده است. پرسونا، در یک سطح هنرمندانه فلسفی تر،بررسی نقش بازی کردن است که در آن هنرپیشه ای تصمیم می گیرد تبدیل به تماشاگر صامت شود و پرستار ناگهان مبدل به بازیگری می شود که راز خویش را از طریق تک گویی هایش آشکار می کند. نقش هنر و هنرمند در پرسونا یک نقش مرکزی است. برگمان اغلب یادآوری می کند که ما در حال تماشای یک فیلم هستیم. او با توازی هایی که ایجاد می کند تماشاگر را در موقعیت های مشابه بازیگران قرار می دهد. در صحنه ای از فیلم شاهدیم که هنرپیشه با هراس مشغول تماشای تصاویر تلویزیونی خودکشی یک راهب در سایگون است. آیا ما نیز همگی تماشاگران بالقوه هراس های دنیای امروزیم؟ آیا در بررسی چنین حوادث دردباری هنرمند باید در حال اجرای وظیفه مناسب خود باشد و یا اینکه به سادگی حساسیت های خود را آزاد بگذارد؟ پرسونا یک بررسی از عدم سودمندی هنرمند در تمدن پیچیده معاصر است.

***

با نگاهی به: کتاب مصاحبه منتقدان سوئدی.

برگمان به روایت برگمان.

سایه خیال

heatfilm — Sat, 05 Jul 2008 16:30:18 GMT

هنگامی که هاوارد هاوکز در آن روز سه شنبه آخر برای دیدن او رفت، برای چند ساعت، به طور عمده درباره فیلمی که هاوکز آماده ساختش می شد، حرف زدند، هنگامی که هاوکز بیرون رفت تا با مری- که 52 سال زن فورد بود - و باربارا صحبت کند، به آنان گفت: «هرگز با او مثل یک عقب مانده ذهنی رفتار نکنید - او همین الان فکرهای عالی به من داد.» قبل از اینکه هاوکز برود، لحظه ای به اتاق فورد بازگشت.

فورد در حالی که یک سیگار روشن کرده بود گفت:«این تویی هاوارد، فکر کردم رفته ای.»

«فقط آمدم خداحافظی کنم ، جان.»

«خداحافظ ، هاوارد.»

هاوکز به طرف در اتاق رفت. فورد او را صدا زد، هاوارد.

«بله ، جان؟.»

او گفت: «یعنی واقعا خداحافظ ، هاوارد.»

«واقعا خداحافظ ، جان؟»

«واقعا خداحافظ .»

آنها دست دادند و هاوارد رفت. تا زمانی که سینما وجود دارد، چگونه می توانید با جان فورد خداحافظی کنید، با اینکه دعا می کنم قرین رحمت باشد.

دایی جان (ژاک تاتی)

heatfilm — Thu, 26 Jun 2008 16:59:18 GMT

MON ONCLE

ژاک تاتی، 1958

اولو (تاتی)، دایی مهربان و بی مبالات ژرالد آرپل (بکور) نوجوان است که در آپارتمان دنج خوددر یکی از محلات قدیمی پاریس زندگی می کند. خانواده «آرپل» در خانه ای فوق مدرن با اثاثیه عجیب و باغچه ای آراسته و فواره ای تزیینی زندگی می کند. (اولو) حاظر نیست زندگی بی دغدغه اش را عوض کند و کوشش شوهر خواهرش (زولا) برای اینکه (اولو) شغلی در کارخانه به عهده او بگیرد، بی نتیجه می ماند. محله قدیمی ظاهرا رو به ویرانی است. سرانجام (اولو) محله را ترک می کند، در حالی که آشکارا توانسته به «خانواده آرپل» درسی در زمینه روابط های انسانی بدهد...

دایی جان در اصل داستانی در مورد دو خانه است. اولو ساکن آپارتمانی در قسمت قدیمی شهر است. خواهر و شوهر خواهرش(خانواده آرپل) در خانه ای فوق مدرن در حومه شهر ساکنند. پیرامون اولو، همه چیز به هم ریخته، اما سرشار از زندگی است. با این حال، در خانه آرپل ها که همه چیز مدرن است، روح زندگی وجود ندارد. خواهرزاده جوان اولو به طرز غریزی جلب محیط گرم و سرشار از زندگی اولو می شود، تا محیط سرد و ساکت والدینش. داستان فیلم در آن هنگام که اولو به سر کار می رود، دارای نکته ظریفی است. او کاری خطرناک در کارخانه شوهر خواهرش به عهده دارد. فیلم دارای ساختاری استادانه در مورد تضاد بین زندگی طبیعی و ماشینی است. اولو پنجره را طوری میزان می کند که نور خورشید بر پرنده ای بر روی طاقچه بتابد، و پرنده نیز به جای تشکر شروع به خواندن می کند. در مقابل، خواهرش یک ماهی مکانیکی دارد که جایش در باغچه است و با یک کلید، آبشاری از دهانش فراوان می کند. دایی جان همانگونه که فیلمی درباره زندگی ماشینی است، فیلمی درباره نمایش نحوه زندگی نیز هست.«یکی از صحنه های خوب فیلم جایی است که اولو یک آجر را بر روی دیواری که در حال ریزش است، قرار می دهد.» در ورای این کمدی، شخصیت پردازی تاتی وار این اخطار را به بیننده می دهد که محیط ماشینی و مکانیکی مذکور ممکن است به بیهودگی و پوچی در زندگی ختم شود.

طنز بصری تاتی در دایی جان خالق لحظه های فوق العاده ای است. او با تاکید بر نماهای بلند و دور و کم ترین استفاده از حرکات دوربین و همچنین استفاده اندک از صدا در فیلم هایش، بیشترین حرف را برای گفتن داشته است. ژاک تاتی مانند آقای اولو، با بارانی پرچین و چروک، پیپ کج، عصای به درد نخور و نحوه غریب راه رفتنش، بزرگترین کمدین خاموش و صامت در دوران سینمای ناطق است. ژان لوک گدار می گوید:« تاتی در فکر بیگانگی و غرابت بود.» تاتی قادر بود از دوربین خود به نحوی استفاده کند که جامعه مدرن شکلی علمی،تخیلی به خود بگیرد.

خائنان

heatfilm — Sat, 21 Jun 2008 15:59:18 GMT

برنده اسکار بهترین فیلم خارجی زبان:۲۰۰۸

DIE FÄLSCHER, 2007.
("The Counterfeiters", Austrija / Nemačka)

It takes a clever man to make money, it takes a genius to stay alive

Žanr: Krimi / Drama
Trajanje: 98 min

Glavne uloge:
Karl Markovics
August Diehl
Devid Striesow

Scenario: Adolf Burger (knjiga), Stefan Ruzowitzky (Die Siebtelbauern, 1998.)
Režija: Stefan Ruzowitzky (Die Siebtelbauern, 1998.)

Sinopsis:
Ovo je istinita priča o Salomonu Sorowitschu (Karl Markovics), velikom falsifikatoru i boemu. Nakon hapšenja u nemačkom koncentracionom logoru 1944. godine, on pristaje da pomogne nacistima u organizovanoj operaciji falsifikovanja da pomogne finansiranje rata...

یک فیلم بزرگ و یک کارگردان بزرگ

heatfilm — Thu, 12 Jun 2008 17:58:18 GMT

Grand Illusion

کارگردان: ژان رنوار

فیلمنامه: شارل اسپاک و ژان رنوار

فیلمبردار: ماتراس، کلود رنوار

تدوین: مارگریت رنوار

موسیقی متن: ژوزف کولما

بازیگران: اریک فن اشتروهایم،ژان گابن،پی یر فرسنا،مارسل دالیو

1937، 117 دقیقه.

جوایز: بهترین تولید هنری،ونیز1937؛بهترین فیلم خارجی، نیویورک1938

خلاصه داستان: سربازان فرانسوی جنگ جهانی اول در قلعه ای متعلق به یک اشرافزاده آلمانی اسیرند. آنان به تدریج یاد می گیرند که مرز میان آدمها چیزی جز وهم نیست.

توهم بزرگ: بیان انسانیت مشترک انسانها.

توهم بزرگ ساخته ژان رنوار فیلمی بی نظیر و به تمام معنا واقعی است. نمونه بی نظیری از فیلم های ضد جنگ تاریخ سینماست؛ و این تنها اثری ضد جنگ نیست. شخصیت های فیلم در یک اردوگاه زندانیان جنگی به سر می برند که نوع ویژه ای از زندگی در آن جریان دارد. زندگی در اینجا بسیار مطبوع تر است. قصد فیلم نشان دادن رنجهای آنها نیست. هدف اصلی: بیان انسانیت مشترک انسانهاست. مشکلات طبقاتی که در فیلم مطرح می شود، همان توهم بزرگی است که شخصیت ها از رویاهایشان برای زنده ماندن و ادامه دادن بهره می گیرند. در توهم بزرگ، علیرغم ظاهر مطلقا واقعگرایانه اش، مواردی هست که در آنها پیرایشهایی به چشم می خورد و همین امر باعث می شود تا به قلمرو خیال پردازی کشانده شویم. به طور مثال، رویای مارشال «ژان گابن» برای فرار از زندان و بعد از آن بازگشت به نزد آن زن آلمانی و برای بولدیو و رافون اشتاین«فن اشتروهایم» رویای اشرافیتی، که خود را در پی آن فدا می کنند. این فیلم تا حدود زیادی مدیون اریک فن اشتروهایم است؛ به طوری که ژان رنوار در این باره می گوید:درآغاز فیلمبرداری توهم بزرگ،اشتروهایم رفتار غیر قابل تحملی داشت. درباره صحنه اول فیلم که دریک محله مسکونی آلمانی می گذشت،با او جروبحث داشتیم. او نمی خواست درک کند که چرا من چند تا از خانمهای وینی، را به این صحنه وارد نکرده ام. من داغان شده بودم.احترام عمیقم نسبت به آن مردبزرگ مرا در وضعیت دشواری قرار داده بود.اصلابخشی از علت وجودی من در کار سینما به خاطر علاقه ام به آثار او بود.برای من،فیلم حرص ، پرچم حرفه ام بود، وحالا داشت در فیلمم بازی می کرد ومن به جای چهره حقیقت،که درجستجوی آن بودم، با موجودی برخورد می کردم که در سراشیب کودکانه ترین کلیشه ها در غلتیده بود. خوب می دانستم که حتی همان کلیشه ها در داستان او به بارقه های نبوغ بدل خواهند شد. غالبا برای بزرگترین هنرمندان، سلیقه بد یک منبع الهام است. نه سزان سلیقه خوبی داشت و نه وان گوگ. این بحث وجدل با اشتروهایم آن قدر مرا ناراحت کرد که اشکم سرازیر شد، وگریه من آنچنان بر او تاثیر گذاشت که اشک او را هم سرازیر کرد. گفتم آنقدر برای استعداد او احترام قایلم که ترجیح می دهم به جای جروبحث کردن با او،دست از کارگردانی این فیلم بردارم. این حرف موجب اشک افشانی بیشتری شد و اشتروهایم قول داد که ازآن به بعد با اطاعتی برده وار از دستورهای من پیروی کند.وبه قولش وفادار ماند.

ریشه یابی یک شخصیت: یک تصویر

ژان رنوار

15 سپتامبر 1984- در پاریس متولد شد.

از 1902تا 1912- در سن کروا، اکول سن ماری دومونکو واکول ماسیناتحصیل کرد.

1913- از دانشگاه اگزان پرووانس مدرک ریاضیات و فلسفه گرفت.

15-1914- با درجه ستوان دومی وارد جنگ جهانی اول شد.

1915- درجنگ مجروح شد.

1916- به نیروی هوایی منتقل شد.

1918- از خدمت مرخص شد.

1920- با کاترین هسلینگ ازدواج کرد.

23-1920- کارگاه ساخت ظروف گلی و مواد نسوز برپاکرد.

1924- دیدن فیلم همسران احمق اثر اریک فن اشتروهایم او را به فکر فیلمسازی انداخت.

1930- از کاترین هسلینگ جدا شد.

1936- زندگی مال ماست مجوز برای نمایش عمومی نمی گیرد.

38- 1937- فیلم قاعده بازی به بهانه محتوای ناامید کننده اش اجازه نمایش نمی گیرد.

1940- رابرت فلاهرتی ترتیب ورود او را به آمریکا می دهد.

1941- با کمپانی فاک س قرن بیستم قرارداد می بندد.

1942- با کمپانی اونیورسال قراردادی می بندد ولی در آخر همان سال آن را فسخ می کند.

1944- با دیدو مزیره ازدواج می کند.

1951- بار دیگر به پاریس بازمی گردد، ولی پس از مدتی به بورلی هیلز مراجعت می کند.

1954- نمایش ژول سزار را به صحنه می برد و در تمام دهه 1950 به فعالیتهای تئاتری می پردازد.

1958- شرکت ژان رنوار را با کمک و مشارکت آن دوسن فال راه می اندازد.

1960- در دانشگاه برکلی کالیفرنیا تئاتر درس می دهد.

1962- کتاب «پدرم،رنوار» را منتشر می کند.

اواخر دهه 1960 - روی چند رمان کار می کند.

1966- رمان «یادداشتهای سروان ژرژ» را منتشر می کند.

1974- کتاب «زندگی من و فیلمهایم» را منتشر می کند.

12 فوریه 1979 - در بورلی هیلز فوت می کند.

فیلمشناسی

فیلمهای صامت: نانا «1926»، چارلستون «1927»، مارکیتا«1927»،دختر کوچولوی کبریت فروش «1928»، بی کاره«1928» مبارزه در شهر «1929»، Le Bled «1929». فیلمهای ناطق: اسهال بچه «1931»، ماده سگ«1931»، شب چهار راه«1932»،بودوی نجات یافته از رود«1932»، chotard*compagnie«1933» مادام بواری«1934»، تونی«1935»، ماجراهای آقای لانژ«1936»، زندگی مال ماست«1936»، گردشی در ییلاق«1936»، در اعماق«1936»، توهم بزرگ«1937»، مارسه یز«1938»، قاعده بازی«1939»، مرداب«1941»، این زمین مال من است«1943»، جنوبی«1945»، خاطرات یک مستخدمه«1946»،رودخانه «1951»،کالسکه زرین«1954»، کان کان فرانسوی«1955»،النا ومردان«1956» ناهار روی چمن«1959»،وصیتنامه دکتر کوردیله«1961»،سرجوخه فراری«1962»

Local Stigmatic بدنام محلی

heatfilm — Fri, 06 Jun 2008 20:57:18 GMT

Local Stigmatic

بدنام محلی فیلمی مستقل از آل پاچینو است و با سرمایه خودش آن را در سال 1990 ساخت. کارگردان فیلم دیوید ویلر است و بر اساس نمایشنامه ای از هیثکوث ویلیامز، که آل در سال 1969 خارج از برادوی در آن بازی کرده بود. ولی این فیلم هیچوقت اکران نشد و حدود بیست سال طول کشید که پاچینو آن را روی DVD عرضه کند! البته قبل از این پاچینو فیلم را در چند چلسه خصوصی به نمایش در آورد و آن را به موزه هنر مدرن داد. آل درمورد اکران نشدن این فیلم می گوید: نمی دانم، از جهاتی خوشحالم که این کار را نکرده ام . مثل فیلم شخصی من است که هر جا بخواهم آن را نمایش می دهم و کس دیگری آن را ندارد. استیون اسپیلبرگ می گوید: با پول خودت فیلم هایت را نساز، و درست می گوید. اما به هر حال می خواهم این کار را ادامه بدهم. چون عاشق فیلمنامه های خوب هستم.

بدنام محلی در باره ی مردی است که مورد حمله ی دو مرد شرور قرار می گیرد، فقط به این خاطر که مشهور است! جمله معروف در فیلم این است: «شهرت اولین رسوائی است، چون همه می دونند کی هستی، چون خدا می دونه کی هستی!» این فیلم به خاطر فضای خاصی که دارد، فیلمنامه خوبش و بازی عالی پاچینو، می توان آن را یک شاهکار به حساب آورد. در کانادا جزء صد فیلم برتر تاریخ سینما قرار گرفته. و فیلمی است که باید به خاطر درک بهتر، بارها آن را دید.

حرف های پاچینو درباره فیلم:

بدنام محلی پربارترین و قوی ترین کاری است که در زندگی انجام داده ام. کاری است که از انجامش خیلی خوشحال هستم. در آن دوره حتی درک نمی کردم چرا به آن نیاز دارم، اما می دانستم چیزی مرا به جلو می اندازد. متعلق به هیچ نقطه خاصی نیست؛ هویت خاص خود را دارد. دو شخصیتی که در فیلم هستند آدم های خانه به دوشی اند که نسبت به احساس خود آگاهی ندارند. دیوانه اند. با هم به زبان ناگفتنی صحبت می کنند. در کارهای دنیوی شرکت ندارند. یک فیلم را که می بینند، بیرون می آیند و حتی درباره آن حرف نمی زنند. روی آنها هیچ تاثیری ندارد. از آن برای انرژی گرفتن و به هیجان آمدن استفاده می کنند. برای همین آدم ها را تعقیب می کنند. این فیلم درباره آدم هایی است که در زندگی موفق نیستند.

فیلمی کوتاه درباره کشتن

heatfilm — Wed, 28 May 2008 22:59:18 GMT

غم انگیزترین فیلم دنیا

A Short Film About Killing

خیلی وقت است که می خواهم درمورد یک فیلم در وبلاگم حرف بزنم. خیلی وقت است که می خواهم بگویم این فیلم یکی ازغریب ترین و عزیزترین فیلمی هایی است که تا به حال دیده ام. راستش را بخواهید این فیلم دست از سر من برنمیدارد! این فیلم را خوب فهمیده ام و خوب درک کرده ام. فیلمی کوتاه درباره کشتن «تونباید آدم بکشی»فیلمی از مجموعه ده فرمان کیشلوفسکی کبیر ، اثری تکان دهنده است که مطمئنم همه سینمادوستان با این شاهکار آشنا هستند. البته ناگفته نماند سلیقه ها متفاوت است و از طرفداران کیشلوفسکی، بخصوص آنهایی را که می شناسم زیاد به این فیلم توجهی ندارند و بیشتر به فیلمی کوتاه درباره عشق علاقه دارند. اما من به شخصه این اثر را بهترین کار کیشلوفسکی می دانم. شاید یکی از دلایش این باشد که خیلی به واقعیت نزدیک است. طوری که انگار یکی دارد با دوربین، پنهانی واقعیت را ثبت می کند. خیلی طبیعی است. دلیل دیگرش جوانی است که در فیلم حضور دارد، (باکا) تنها ترین و عجیب ترین آدمی است که تا به حال دیده ام. در ابتدای فیلم شاهد دور زدن او درکوچه ها و خیابانهای شهر هستیم. معلوم نیست از کجا می آید و چه هدفی دارد. رفتارش متفاوت است و کاملا با اطراف خود در تضاد است و نمی تواند درست ارتباط برقرار کند. بعدا در طول فیلم پی می بریم که (باکا) پدرش را ازدست داده است، خواهر دوازده ساله اش سالها قبل توسط یک راننده تراکتور زیر گرفته شده و کشته شده و فقط مادری پیر دارد. و در ادامه شاهد کشته شدن یک راننده تاکسی (که آدم بدی است) به دست (باکا) هستیم. باکا در دادگاه به مرگ محکوم می شود. وکیل جوانی (گلوبیش) تقاضای تجدید نظر می کند ولی فایده ای ندارد. و (باکا) طبق قانون اعدام می شود.

چند شاه صحنه در فیلم وجود دارد که هیچ وقت از ذهنم بیرون نمی روند. یکی از آنها مربوط به صحنه ای است که؛ ماموران پس از اجرای حکم، در محوطه دادگاه (باکا) را می خواهند به داخل ماشینی ببرند، ولی قبل از آن وکیلش (گلوبیبش) از پنجره یکی از ساختمان ها، او را به اسم کوچک صدا می زند. چند روز بعد باکا در ملاقاتی با وکیلش به او می گوید: «یادته اون روز منو به اسم کوچیک صدا زدی، اون لحظه، گریه ام گرفت». این صحنه و این جمله باکا منو هم به گریه انداخت. خوب توجه کرده اید، غم دردناکی پشت این حرف باکا پنهان شده است.

جزئیات دیگری هم در فیلم هست که نمی توان از آنها گذشت. فیلمبرداری دانه درشت (اسلاوومیر ایدزیاک) که با رنگ های آب رنگی وار سبز و زرد و حاشیه عموما مبهم کادرها به آن حس و فضای خاصی می بخشد. نکته مهم دیگر موسیقی عالی فیلم است، خیلی قوی است. مثل یک گلوله شلیک شده است که به تن آدم می خورد. (زبیگنو پرایزنر) کارش را استادانه انجام داده است. و در پایان باید یک چیز را بگویم: درود بر کریستف کیشلفسکی.

یادگارهای تاریخ سینما

heatfilm — Fri, 23 May 2008 13:43:18 GMT

یک تصویر:

جنیفر جونز

(1919)

فیلم های مهم:

آواز برنادت«1942» جدال در آفتاب «1946» پرتره جنی «1948» مادام بوآری «1949» روبی جنتری «1952» شیطان را بزن «1953» عشق چیز باشکوهی است «1955».

برای من بهاری نیست «برنادت»

نگاهی کوتاه به یک فیلم (تابو)

heatfilm — Sun, 18 May 2008 06:29:18 GMT

تابو

کارگردان و فیلمنامه نویس: رابرت فلاهرتی،فردریش ویلهلم مورنا

فیلمبرداری: فلوید کرازبی و فلاهرتی.

موسیقی: هوگو ریزفلد.

بازیگران: آناشوالیه و گروهی از بازیگران غیرحرفه ای تاهیتی.

سیاه و سفید،82 دقیقه،1931.

تابو ساخته دو فیلمساز بزرگ «مورنا و فلاهرتی» است که با دو سلیقه متفاوت (شیوه خاص مورنا و واقع گرایی مستند گونه فلاهرتی) شکل میگیرد و در نتیجه تصاویری دیدنی و تاثیرگذار به همراه قصه ای رویایی حاصل می شود. این فیلم تقریبا دیالوگی ندارد و کاملا تحت تاثیر دوران صامت است، ولی جزء آثار صامت به حساب نمی آید. روایت فیلم میان قبیله بورا در تاهیتی شکل می گیرد که زندگی در آن به طرز شگفت انگیزی به تصویر کشیده شده است. موسیقی و فیلمبرداری فیلم عالی است و بازیگران با اینکه بیشتر آنها غیر حرفه ایند در ایفای نقش خود بی نقص هستند. و باید گفت که تابو همان چیزی است که آن را سینمای ناب می نامند.

مورنا قبل از اکران فیلم در یک تصادف رانندگی کشته شد.

الکساندرا

heatfilm — Sun, 11 May 2008 15:29:18 GMT

الکساندرا

نویسنده و کارگردان: الکساندر سوکوروف

مدیرفیلمبرداری: الکساندر بوروف

موسیقی: آندری سیگل

تدوین: سرگی ایوانف

بازیگران: گالینا ویشفسکایا،واسیلی شفتسوف،ریسا گیچیوا…

در سال گذشته (86) شاهد چند فیلم خوب بودیم که در بین آنها می توان به الکساندرا ساخته الکساندر سوکوروف، بابل ساخته ایناریتو، زندگی دیگران اثر شاخص فن دونرسمارک، مزرعه چاوک ها فیلم برادران تاویانی، آپوکالیپتو فیلم عجیب دیگری از مل گیبسون، نامه هایی از ایوجیما آخرین فیلم کلینت ایستوود، فرزندان آدمیان شاهکاری از آلفونسو کوارون که یکی از بهترین های زندگیم شد! ، در دره خدا ساخته پل هگیس (بازی خوب چارلیز ترون در این فیلم شوکه ام کرد)، جایی برای پیرمردها نیست اثر برادران کوئن و...

اما در بین این فیلم ها، الکساندرا یک شاهکار کوچک و ساده است. فیلمی آرام با موضوع ساده ویک خطی که رازهای نهانی در خود دارد؛الکساندرا اوج تصویر خانواده است. پیرزنی روس (الکساندرا) برای دیدن نوه جوانش(دنیس) به اردوگاه نظامی او در چچن می رود، چند روزی در کنار او می ماند و سپس برمی گردد. در ابتدای فیلم شاهد سوار شدن الکساندرا (همراه با سربازها) در قطار هستیم. پیرزن در همان آغاز سفر خسته به نظر میرسد، مانند فیلم ریتمی کند دارد، نگاهی سرد به اطراف خود دارد، این حالت ادامه دارد تا اینکه به محل خدمت نوه اش میرسد، او را می بیند و آنجاست که با دیدن نوه اش دگرگون می شود. هر چند که بعد از آن دوباره به حالت اولیه خود برمی گردد. انگار در فرصت کوتاهی که از عمرش باقی مانده، فقط آرزوی دیدن نوه اش را داشته است و بعد از آن دیگر هیچ چیز برایش مهم نیست. الکساندرا دو روز را پیش نوه اش می ماند. به هر جای اردوگاه که دلش بخواهد سر میزند، به سربازهای جوان و فضای ماتم زده ای که در آن قرار داردخیره می شود. (البته دوربین هم همیشه به او خیره است)، با تعدادی ازجوان ها دوست می شود، برایشان خوراکی میخرد و آنها را دوست دارد. طوری رفتار می کند که انگار سالهاست آنجا زندگی می کند، ولی هیچ چیز شگفت زده اش نمی کند، منتظر اتفاقی نیست، از کسی انتظاری ندارد، کاملا خونسرد است. مانند یک استاد رفتار می کند که کوله باری از تجربه را بر دوش می کشد. در آخر دنیس نوه الکساندرا عازم ماموریتی پنج روزه می شود و الکساندرا را با قطار به خانه اش برمی گرداند.

موسیقی فیلم هم مانند فیلم،کم سر وصدا در زیر تصویرها به آرامی فیلم را همراهی می کند. این یک فیلم شاعرانه از سوکوروف است که خیلی آرام و بی حادثه به جریان می افتد. باید تماشایش کرد تا به نکات و جزییاتش پی برد.