بعدازظهرنحس

سانی (آل پاچینو) وسا ل(جان کازال) دوآدم بخت برگشته اند که پس از انجام وظایف ملی

میهنی درجنگ ویتنام وبازگشت به زندگی عادی- آنقدرازحقوق اجتماعی برخوردارنیستند

که آخرین چاره شان سرقت ازبانک نباشد.آدمهای مشابه اینها رازیاد دیده ایم تراویس بیکل

(راننده تاکسی) هم یکی از اینهاست. قصه فیلم در22 اوت 1972 می گذرد. یک روزداغ

تابستانی دربروکلین که دوآدم علاف برای دزدی وارد بانک می شوند …

شاید جذاب ترین جنبه فیلم- حرکتهای ناگهانی وغافلگیر کننده از طنز به تراژدی وبرعکس

باشد . اوج موفقیت این تمهید جایی است که دراواسط فیلم- همراه مردمی که شاهد  واقعه

هستند با سانی احساس همدلی شدید می کنیم وشجاعت وخیره سری وتسلط اورا ستایش می

کنیم وزمانی که او تقاضای دیدار با همسرش را می کندآماده ایم تا کاملا احساساتی شویم

وتصمیم خودمان را درباره دوست داشتن ونفرت از پلیس بگیریم- که ناگهان باورود همسر

مذکراو متوجه می شویم سانی همجنس باز است ورسما با یک مرد ازدواج کرده است!

بلاتکلیفی پس ازاین غافلگیری ونحوه استفاده تلویزیون از این ماجرا وواکنش سال که با

اسراراز سانی وبعد از سردسته اف بی آی می خواهد که به اطلاع همه برسانند در اینجا

فقط یک هم جنس باز وجود دارد- نه دوتا- درخشان از کار درآمده. وطنز تلخ ماجرا آنجا

به اوج می رسد که می فهمیم اصلا محرک اصلی سانی برای سرقت از بانک تهیه پول –

برای تغییر جنسیت وجراحی همسرش است. از این به بعد سیاهی کل ماجرا آشکارترمی –

شود وتازه می فهمیم که فیلم ساز(سیدنی لومت) حتی به قهرمانش هم رحم نمی کند ودغدغه

اش نمایش یک آدم خوب وکامل دربرابر یک سیستم فاسد ونابکار نیست. اعتراضش متوجه

یک وضعیت عمومی وفراگیر است وبه جای قضاوت دربرابرآدمهای داستان یک موقعیت

دردناک را جلوی چشم ما گذاشته تا تماشایش کنیم. سکانسهای پایانی فیلم – التهاب نفسگیر

شرایط کاراکترها – درماندگی وبی تصمیمی سال- کشته شدن ناگهانی اش- رهایی گروگان

ها وتصویر دسته جمعی آنها که در فرودگاه همدیگر را در آغوش می کشند و نگاه های –

سرگردان و دردناک سانی- از تلخ ترین و موثرترین لحظه های سینمای خشمگین دهه 70

به شمار می آیند* فیلم نامه اسکار گرفت وفیلم برای لومت- ساراندن- پاچینو- تدوین گر و

تهیه کننده اش هم نامزدی اسکار را به ارمغان آورد.