فدریکوفلینی با فیلم جاده به موفقیت بزرگی دست یافت. فیلمی عمیقا تکان دهنده بامضمون

انسانی درباره دخترک ساده لوحی به نام (جلسومنیا) : جولیتا ماسینا- که پهلوان دوره گرد

به نام (زامپانو): آنتونی کویین- در ازای یک بشقاب غذا اورا از خانواده اش می خردوبا

خود به جاده بی پایان زندگی می کشاند. (زامپانو) هر چند موفق می شود که جسم او را-

تسخیر کند- ولی به روح لطیف وسرشار از زندگی او راهی  نمی برد. برخی این فیلم را

یک بیانیه قوی درمورد آزادی زنان تلقی کرده اند- اما نباید فراموش کرد که جاده دارای

افکار گسترده ایست. جاده فیلمی است در ستایش از آزادی روح انسان که نکبت وپلیدی

واقعیت- تنها می تواند آن را برجسته تر به نمایش بگذارد. نشریات کاتولیکی آن زمان-

پیام جاده را یک مسیحیت حقیقی دانستند وبه آن به عنوان (یک نمونه خیرخواهی- عشق-

زیبایی ورستگاری) خوشامد گفتند. در جبهه چپ (مقابل) منتقدین فلینی را به علت خیانت

به اهداف نئورالیسم  محکوم کردند وشخصیت ملایم و اغماض گرجلسومنیا را به مثابه –

توجیه فشارهای سیاسی- زیر سئوال بردند. بازی فراموش نشدنی جولیتا ماسینا در جاده

او را به یک بازیگر ترازاول جهانی تبدیل کرد- وفیلم جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی

سال را نیز به دست آورد.