|
دیگر کاملا به این نتیجه رسیده ام که از سال ۲۰۰۰ به بعد تا الان بهترین سال سینمایی، به نظر من سال ۲۰۰۸ بوده است! فیلم های بسیار خوبی ساخته شدند، چه فیلم هایی که به چشم آمدند و بیشتر دیده شدند و چه فیلم هایی که در میان آن همه فیلم خوب در سایه قرار گرفتند و کمتر دیده شدند. به تازگی فیلمی دیدم به نام "وندی و لوسی" که این هم محصول ۲۰۰۸ بود. قبل از دیدنش هیچ اسمی از این فیلم نشنیده بودم و کارگردانش هم برایم ناآشنا بود. فیلم را دیدم و با کمال تعجب با یکی از بهترین فیلم هایی که در سال جدید تماشا کرده ام مواجه شدم. کلا فیلم های جاده ای را دوست دارم و شخصیت هایی که تنهایی خاصی دارند و البته بی جا و مکان.
"وندی و لوسی" بسیار فیلم ساده ای ست. داستان سر راست ی دارد؛ وندی، دختری ست تنها که با سگ ش "لوسی" در حال سفر هستند، تابه آلاسکا بروند. آنها در میانه سفر در شهری کوچک در ناکجاآباد مدتی می مانند؛ اما وندی، سگ ش لوسی را که به طرزی باورنکردنی دوستش دارد، را گم می کنند. این موضوع اصلی این فیلم ساده و بی ادعاست که البته در عین سادگی، دارای معانی چند لایه است و می توان در آن رازهای نهانی را دید. "وندی" (میشل ویلیامز) شخصیت عجیبی ست که با نگاه کردن و توجه به او می توان پی برد که از گذشته ای سخت و تلخ آمده است، موقعیت او مانند آرامش پس از طوفان است، طوفانی که پس از ویرانی، مشکلات زیادی را سر راه "وندی" قرار داده است. بی پولی مشکل اساسی اوست، تا جایی که شاهدیم در جایی مجبور می شود از فروشگاهی برای سگ ش غذا بدزدد! هر چند که موفق هم نمی شود و در نهایت گرفتار پلیس می شود. در ادامه فیلم، تنها مکان زندگی "وندی" که یک ماشین از مد افتاده است نیز از کار می افتد. اما مهمترین مشکل قهرمان فیلم، ناپدید شدن بهترین دوست ش "لوسی" ست! سگ ی دوست داشتنی و با وفا که بی نهایت به همدیگر وابسته اند! جستجوی وندی برای پیدا کردن لوسی محور اصلی فیلم را تشکیل می دهد. رفته رفته با نزدیک شدن به پایان فیلم (قصد ندارم پایان فیلم را توضیح دهم) به این نکته جالب می رسیم که ناپدید شدن "لوسی" بسیار به نفع اش تمام شده است و بیشتر این وندی ست که زیان دیده است. پایان فیلم بسیار غم انگیز است، سوار شدن وندی بر قطار، با آن چهره معصوم و غمگین (خدا می داند به کجا می رود!) انگار دیگر قرار نیست او را ببینیم...!
"وندی و لوسی" ساخته کارگردان فیلم "کلی ریچارد" است. فیلم بر اساس داستان کوتاهی نوشته "جاناتان ریموند" ساخته شده و اولین نمایش آن در جشنواره کن ۲۰۰۸ بوده است. فیلم از چندین جشنواره معتبر موفق به دریافت جایزه شده است.
|
