سر آلفردو گارسیا را برایم بیاور…

سرآلفردو گارسیا … از آن نوع فیلمهایی است که تنها در دهه 1970 می توانست ساخته

شود. دورانی که زوال و آزادی همه چیز را فرا گرفته بود:ازجمله کمپانی های بزرگ  -

سینمایی. از معدود اشاره های سیاسی پکین پا در فلمهایش – صحنه ای از همین سرآلفردو

گارسیا… است – وقتی دوتا دختر دارند پای یکی ازآدمهای نامرد فیلم را می شویند و او

یک مجله تایم دستش گرفته  که روی جلدش عکس ریچارد نیکسن است وبا همان عکس

می کوبد توی سر دختر دم دستش. در اسکناس قلابی هم که بنی روی دیوار پشت سرش

در کافه چسپانده- به شکل مسخره ای کاریکاتور نیکسن دیده می شود. دوران واترگیت بود و خاکسترهای (معصومیت های آمریکایی) را داشت باد می برد.

موضوع این است: مرد بدجنس ثروتمند با نفوذی- پی مردی به اسم آلفردو گارسیا میگردد

که لکه ننگی بردامان خانواده ظاهرا پاک ومعتبرش نشانده و به همین د لیل از بنی یک

آمریکایی آسمان جل که در کافه ها پیانو می زند- می خواهد که مجرم را پیدا کند و سرش

را بیاورد. اما مشکل اینجاست که آلفردو گارسیا مرده و بنی باید قبررا بکند وسر رابیرون

بکشد-( داستان از این غریب تر دیده بودید!) پس مرد همراه با آوازه خوانی که پیش ازاین

عاشق آلفردوگارسیا بوده  راه می افتد طرف قبرستان- تا بنی سر راببرد وپولی دربیاورد

وبه زندگی اش سروسامانی بدهد. او یک حشره کوچک کثیف است که درخاک  و عرق

دست وپا می زند و به دنبال سر یکی دیگر می گردد تا زندگی اش را عوض کند.

طرح هیچ کدام از فیلمهای پکین پا به اندازه سر آلفردو گارسیا… به طرح کاملترین اثرش

(این گروه خشن) شبیه نیست. بنی- همان گروه خشن است- یکی از همان گروهی که برای

بقای زندگی دست به هر کاری می زنند وبالاخره هم چیزی پیدا می کنند تا به بهانه اش

خود را به کشتن بدهند ورستگار شوند. اما فیلم پکین پا پر از موقعیتهای وحشتناک دیگری

می شود که کنار هم گذاشتنشان – بخشی از فضای دلهره آور ترسناک  خیالی فیلم رامنتقل

می کند. مثلا صحنه ای که دختری را که پاهایش را در آب گذاشته صدامیکنند تا ازبهشت

بیرون بیاید ور نمایی که همان پاهای ظریف را بین مهمیزهای دو تا نگهبان قلچماق قرار

داده – نزد پدر خشنش می برند تا عاشقش را لو بدهد…

بی خیال این حرفها. فیلم را می بینیم و خدا را شکر می کنیم که هنوز یک (عشق سینما)

هستیم که شعله سینما در وجودمان خاموش نشده است …

سکانس برتر: در نمای آخر فیلم درحالی که روی دهانه مسلسلی که دارد به بنی شلیک

می کند- ثابت می شود - صدای شلیک ادامه دارد وبعد که آرام آرام صدا فید می شود  

                                           یکی گوشه تصویر این ترکیب جادویی را می نویسد:

Directed By: sam peekinpah

بعدازظهرنحس

سانی (آل پاچینو) وسا ل(جان کازال) دوآدم بخت برگشته اند که پس از انجام وظایف ملی

میهنی درجنگ ویتنام وبازگشت به زندگی عادی- آنقدرازحقوق اجتماعی برخوردارنیستند

که آخرین چاره شان سرقت ازبانک نباشد.آدمهای مشابه اینها رازیاد دیده ایم تراویس بیکل

(راننده تاکسی) هم یکی از اینهاست. قصه فیلم در22 اوت 1972 می گذرد. یک روزداغ

تابستانی دربروکلین که دوآدم علاف برای دزدی وارد بانک می شوند …

شاید جذاب ترین جنبه فیلم- حرکتهای ناگهانی وغافلگیر کننده از طنز به تراژدی وبرعکس

باشد . اوج موفقیت این تمهید جایی است که دراواسط فیلم- همراه مردمی که شاهد  واقعه

هستند با سانی احساس همدلی شدید می کنیم وشجاعت وخیره سری وتسلط اورا ستایش می

کنیم وزمانی که او تقاضای دیدار با همسرش را می کندآماده ایم تا کاملا احساساتی شویم

وتصمیم خودمان را درباره دوست داشتن ونفرت از پلیس بگیریم- که ناگهان باورود همسر

مذکراو متوجه می شویم سانی همجنس باز است ورسما با یک مرد ازدواج کرده است!

بلاتکلیفی پس ازاین غافلگیری ونحوه استفاده تلویزیون از این ماجرا وواکنش سال که با

اسراراز سانی وبعد از سردسته اف بی آی می خواهد که به اطلاع همه برسانند در اینجا

فقط یک هم جنس باز وجود دارد- نه دوتا- درخشان از کار درآمده. وطنز تلخ ماجرا آنجا

به اوج می رسد که می فهمیم اصلا محرک اصلی سانی برای سرقت از بانک تهیه پول –

برای تغییر جنسیت وجراحی همسرش است. از این به بعد سیاهی کل ماجرا آشکارترمی –

شود وتازه می فهمیم که فیلم ساز(سیدنی لومت) حتی به قهرمانش هم رحم نمی کند ودغدغه

اش نمایش یک آدم خوب وکامل دربرابر یک سیستم فاسد ونابکار نیست. اعتراضش متوجه

یک وضعیت عمومی وفراگیر است وبه جای قضاوت دربرابرآدمهای داستان یک موقعیت

دردناک را جلوی چشم ما گذاشته تا تماشایش کنیم. سکانسهای پایانی فیلم – التهاب نفسگیر

شرایط کاراکترها – درماندگی وبی تصمیمی سال- کشته شدن ناگهانی اش- رهایی گروگان

ها وتصویر دسته جمعی آنها که در فرودگاه همدیگر را در آغوش می کشند و نگاه های –

سرگردان و دردناک سانی- از تلخ ترین و موثرترین لحظه های سینمای خشمگین دهه 70

به شمار می آیند* فیلم نامه اسکار گرفت وفیلم برای لومت- ساراندن- پاچینو- تدوین گر و

تهیه کننده اش هم نامزدی اسکار را به ارمغان آورد.

آپارتمان بهترین اثربیلی وایلدروشاخص سینمای (کمدی سیاه) است. سرگذشت مردی که  

سلاح اوبرای مبارزه با پلشتیهای جهان واقعی- قدرتمدار- سادگی وعشق است. قهرمان

وایلدربر خلاف نظر تامسون- اصلا ساده لوح وابله نیست وفیلم نیزهیچگاه تاسرحدملودرام

های مبتذل پایین نمی آید و وایلدر هم مطلقا در صدد استثمار ذائقه تماشاگر نیست. آپارتمان

در همه لحظا تش بیننده را به خنده وامی دارد ولی در میانه قهقهه به او می فهماند که نباید

می خندیده است ودرعین حال درتلخ ترین لحظات هم- یادآوری می کند که ناامیدی بیهوده

است. آپارتمان به شکل حیرت انگیزی موفق می شود تعادل خود را برخط باریک مرز-

میان تراژدی وکمدی - یاس وامید وگریه وخنده حفظ کند. دوگانگی کارکرد طنزگزنده ودر

عین حال شیرین این شیوه روایت- به وایلدر توانایی مانورمی دهد که با تبدیل موقعیت –

نشان دهنده ارزش نیروی ذهن واراده انسان باشد.همچون سرشت دوگانه کارکرد روان –

بشر درمقابله با وضعیت جهان عینی. هنگامی که در پایان فیلم آپارتمان از پشت درصدایی

شلیک آسا به گوش می رسد: هم می تواند صدای شلیک یک گلوله باشد که زندگی تلخ وبه

بن بست رسیده قهرمان فیلم را پایان می دهد و هم می تواند صدای بیرون پریدن شادمانه

چوب پنبه یک بطری باشد که جشن آغاز زندگی نوینی را بشارت می دهد.

بیلی وایلدر(فیلم های مهم)